Wat zijn we, de gemiddelde mens, toch teergevoelig wanneer het aankomt op “politiek incorrecte” uitspraken van prominente publieke figuren. Zelf geraakt die gemiddelde mens die we zijn niet verder dan ’s weekends met een stuk in de kraag dronkenmanswijsheid spuien, hier en daar letterlijk wat al dan niet rake klappen uitdelen en uiteindelijk comateus in een bed belanden, met enig geluk een vertrouwd bed. Stoot dit u tegen de borst? Wel, het was metaforisch bedoeld, maar eigenlijk is het blind meegaan in eender welke controverse zonder eerst die lamlendige grijze massa eens te kickstarten dat ook.
Het begint al bij de uitspraak op zich. Indien Morrissey dit letterlijk zei, dan is het op zijn zachtst uitgedrukt weinig respectvol naar overledenen en nabestaanden toe. Bij deze vorige geldt dat eufemismen de dingen ook kunnen versterken. Is ze geheel zinledig? Daarover verder meer. Maar het antwoord op de vraag hoe en wat hij precies zei nemen we graag meteen voor waar aan. Het is makkelijk en het komt zeker eens van pas, dat eens kunnen kankeren op idiote uitspraken. Morrissey deed de uitspraak in Warschau. Hoe letterlijk werd hij geciteerd? Google eens en kijk naar hoe de uitspraak intussen op verschillende manieren wordt weergegeven. De ene al poëtischer dan de andere. We vergeten al eens kritisch te zijn bij een oordeel. Wie slaat dan het malste figuur?
Over het zinledige. Morrissey heeft wel degelijk een punt en gebruikt de shock om iets teweeg te brengen. Heeft hij altijd gedaan. Het is waarom een groot deel van zijn fans ook verkikkerd is op de voor velen moeilijk vatbare man. Hij zoekt de controverse bewust op. Het dierenleed dat gepaard gaat met onze vleesindustrie heeft wel degelijk een zeer gruwelijk kantje. Maar dat tolereren we, omdat we nu eenmaal graag een stuk vlees op ons bord krijgen. Dat tolereren we omdat het niet in ons kraam past. Het is nochtans iets waar we als mens iets aan kunnen doen. Hoewel de situatie in sommige landen al flink verbeterd is, is er nog een lange weg te gaan voor we een enigszins diervriendelijke wijze geslachte plak filet pur op onze talloor krijgen. Informatie hierover is genoeg te vinden op het net. Wie maalt erom deze (kritisch) door te nemen en een conclusie die niet strookt met de eigen behoeften of belevingswereld? Sterker nog, en laat ons de lijn even doortrekken, primeert het belang van wat op ons rijk gevuld bord ligt boven de biodiversiteit die dreigt te verdwijnen omwille van menselijke ingrepen? U bent niet mee? Waarom denkt u dat een groot deel van het amazonewoud wordt gekapt?
For the record: ik ben herboren carnivoor na negen jaar integer vegetarisme doch eet nog regelmatig eens vegetarisch, louter omdat ik er evenzeer van overtuigd ben dat het terugdringen van onze vleesconsumptie de honger in de wereld zou beperken.
Het enige dat Mozzer eigenlijk deed, zij het dus onrespectvol, is even een spiegel voorhouden. Zoals hij al zo vaak in zijn vertrouwde stijl heeft gedaan, met vaak algemene hilariteit tot gevolg. Je kan hem moeilijk verwijten qua intellectuele capaciteiten de dorpsgek van Davyhulme te zijn. Bovendien moet je al eens luid roepen vooraleer je in deze dove wereld wordt gehoord. Zijn uitspraak leidt tot een verontwaardiging die tot op zekere hoogte te begrijpen valt. Zoals wel vaker neemt de reactie mijn inziens echter buitenproportionele vormen aan. We leven in een maatschappij waarin alles wordt uitvergroot, met name door de media die leeft van schandalen allerhande en niet zozeer van genuanceerde journalistiek. Vroeger sprak men van komkommertijd in vakantiemaanden. Er is nu sprake van een vervlakking van dat begrip. Het hele jaar door. Evenmin is het tegenwoordig “in” om bij iets ook maar een seconde langer dan dat eerste, onmiddellijk gevormde oordeel stil te staan. De volgende prikkel dient zich immers al aan. Hij die nooit te betrappen valt op een ongelukkige uitspraak, is letterlijk stom.
En oh, degene die de frikandel gooit die Morrissey voortijdig van het podium jaagt, betaalt mijn ticket terug. Daarbij acht ik een flinke fooi tevens noodzakelijk om mijn dan sowieso zwaar geplaagde humeur die avond enigszins te herstellen. Laat ons zeggen ter waarde van een cruise langsheen Noorse fjorden …
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
2 reacties:
“We all live in a murderous world, as the events in Norway have shown, with 97 dead.
“Though that is nothing compared to what happens in McDonald’s and Kentucky Fried Sh*t every day.”
Dat lijkt me toch wel de exacte quote te zijn (heb mij net een kwartier geamuseerd op zoek naar anders geformuleerde uitspraken).
Waar hij in ieder geval onvergeeflijk in de fout gaat, is in het gebruik van woord "compared". Het eerste deel van de quote is inderdaad in zekere zin poëtisch te noemen, maar wordt volstrekt tenietgedaan door wat er op volgt.
Voor de rest is dit een uitstekend stuk (met een denderende laatste paragraaf) : ik zie het zo voor mij, de Kurth die de argeloze vleesgooier "ietwat verstoord" behandelt.
De terechte kritiek dat er veel te snel en veel te agressief wordt gereageerd, is een gedeelde bekommernis. Om die reden zou ik dus ook nooit lid worden van die idiote frikadellenclub, net zoals ik geen lid zal worden van een "hang Breivik"-groep. Wie niet in staat is afstand te nemen van chocquerende gebeurtenissen en/of uitspraken, kan ze ook niet kaderen. En wie niet kan kaderen, leeft in een kaal en leeg hoofd.
Tenslotte, wie een verpletterend boek wil lezen over onze destructieve houding tegenover de dieren die ons omringen (en hopelijk blijven voeden), "Eating Animals" door Jonathan Safran Foer is uw ding. Zelf had ik minstens een uur geen zin in mijn dagelijkse portie tv-worstjes (mijn maag is behoorlijk sterk).
Doe voort, Kurth! Ik word dezer dagen veel te weinig geconfronteerd met wat ik gemakshalve "intelligente klap" zal noemen. And there ain't nothing quite like it!
Vergeleken bij de andere proza die intussen op het net rond waart, komt deze het meest in de buurt van Morrissey's taalgebruik. Still, it's Morrissey. We're used to it. Vind dit persoonlijk enkel echt erg voor de nabestaanden, wat uiteraard erg genoeg is. Maar om er hier emotioneel door geraakt te zijn, nou, eer globalisering zich doorzet in onze genen ... Ik voer hier boven uiteraard niet meteen een pleidooi pro zijn uitspraak.
Een reactie plaatsen