Wachten en Godot

Mensen hebben vaak niet de juiste job. Maar ze spartelen door. Zo ook de dofblonde dame die op een onbewaakt moment dwangmatig haar vingernagels begon bij te vijlen. Ze werkt op het immokantoor waar Jokingsurely1 en ik langsgingen. Hij had een appartement op het oog en wou meer info. Ik was er al eerder geweest. Ook op jacht naar informatie over een woonst. Één dat zijn eerste steenlegging nog tegoed moet houden, maar ook één waar ik nu, een week later, zo’n 175 paraafjes en drie handtekeningen heb voor geplaatst. Maar dat alles terzijde. Je hebt mensen met norse gezichten die desondanks steeds weer een stortvloed van oprecht mooie woorden uitbrengen. Je hebt mensen die met een geveinsde oprechtheid – glazig van aard – een braaksel norse nonsens uitkramen. Ze verwachten blijkbaar dat mensen aan het ja-nee knikken-schudden gaan wat ze ook vertellen. Zwijgen, opstaan en het airconditioned ontvangstlokaal verlaten; ze vormen in volgorde een wijs alternatief. Het zou die dag echter niet de enige keer zijn dat mensen ons; brave, best voorkomende jongens, buitengewoon bizar stellen.

Het afpassen hoe groot een ruimte is, kan behoorlijk lomp overkomen, vermoed ik. Het gaf me echter een idee hoe groot mijn toekomstige woonruimte er zal gaan uitzien. En wat ik daarmee dan kan aanvangen. Hoe ik die twee- en driezitbank het beste kan plaatsen. Hoe ik er ook een klein eettafeltje en vier stoelen in gestouwd krijg. Waar die boeken-, cd- en dvd-rekken moeten komen te staan. Welke kleur ze moeten hebben is voorlopig nog wat ver gezocht. Lichtinval definieert de kleur op de muren, die dan weer het meubilair ‘kleur geeft’. Het appartement dat we bezochten heeft in ieder geval dezelfde oppervlakte. Alleen verkies ik gelijkvloers boven een tweede verdieping. Trappen? Ik ben Balboa niet. Achteraf vraag ik me wel eens af wat mensen van mijn gedrag vinden. Dat doe ik terwijl ik het stel zelden. Het afpassen van die woonruimte in wording was er wellicht net iets over, hoewel het misschien niemand opgevallen is. Ik voelde me achteraf een lichtjes verwarde landmeter. Één die niet eens weet hoe groot hij een pas van een meter precies moet zetten.

Van appartementen bezoeken krijg je dorst. Het lag misschien aan het renovatiestof dat verspreid over de houten vloer hoopjes begon te vormen. Het eerste terras dat we aan de Korenmarkt tegen kwamen bood een vrije tafel onder een gigant van een parasol. Het begon te regenen. We grinnikten toen de Korenmarkt leeg liep. Iedereen die niet droog zat vluchtte in een gutsend ritme ergens een café binnen. We grinnikten niet lang, het begon al snel teveel liters te pleuren. Ook wij vluchtten de wijd openstaande deuren binnen. Op zo’n moment merk je dat het eigenlijk niet uitmaakt op welk terras je precies zit. Zolang je ietwat in de buitenlucht bent, merk je niet echt waaruit het vaste cliënteel bestaat. Toegegeven, het publiek buiten gaf al enigszins een glimp van wat we binnen konden verwachten. Starende blikken. We pasten duidelijk niet in het interieur van nog in grauw water staande verwelkte rozen – te koop: 2,5 euro – en aquariums met te grote vissen als zielige bewoners. Weten we dus ook weer, dan maar richting doel twee: het lokale filmvertoningsbedrijf met zijn twaalf zalen.

“Staan jullie ook te wachten op Wall-E,” vroeg een gezond-mollige mulattin met een prettig gezicht. Ze was ongeveer 35 jaar.
“Eh, ja.”
“Op de originele versie?”
“Eh, ja, inderdaad.”
“Wanneer begint de vertoning? Stipt om kwart over vijf?”
“Vermoedelijk, al kan iets later ook. Half zes of zo.”
Weg zoefde ze. Tien minuten schoven geduldrovend voorbij. Ineens werden we vanuit de linkerflank verrast.
“Wall-E draait toch in deze zaal, hé.”
"Ja, strakjes. Maak je geen zorgen.”
Ze zoefde alweer weg. Deze keer nog sneller, richting snoeppaleis.
Jokingsurely1 keek me schuin aan: “It’s you she fancies, mate!”
Right.
Alweer tien minuten later.
“Had ik eerst een ticket gekregen voor ‘Wanted’, maar dat is veel schieten en actie en zo. Niets voor mij. Heb het ticket gelukkig kunnen omruilen. Ze waren vriendelijk daar aan de kassa. Hij begint zo meteen?”
“Ja, dadelijk gaan de deuren open. Hopelijk toch.”
Ze zoefde nogmaals. Waarheen het ging, geen idee.
Jokingsurely1 schertste: “Told you so!”

Ruim anderhalf uur geestelijke warmte. Een romanticus in een naar destructie neigende omgeving leeft er van op. Ik kan het weten. 19.21 op mijn opnieuw in werking gezette gsm. Geen eten sinds dat ene broodje ongeveer zeven uur voordien. In door de wind aangejaagde vlagen motregen wordt niet enkel het kurkdroge asfalt grondig nat, maar ook onze zwarte T-shirts. Wanneer de fijne stofregen zich samenbundelt tot heuse druppels gaat het van schuilplaats naar schuilplaats. Tegen achten liepen we weer over de Korenmarkt, op zoek naar een deftige maaltijd. Ik ben uiteraard een gesel voor de medemens op dat vlak. Ik eet niets waar een dier de geest moet voor geven. Dat limiteert de keuze aan eetgelegenheden anno 2008 nogal altijd.

We kwamen aan bij Godot, een Grand Café aan de Hooiaard in Gent. Een hippe doch koeltjes ingerichte keet voor trendy mensen. Tenminste, als je dat al kan afleiden uit hun kledij. Soms ben ik kortzichtig, ik geef het toe. Sommige mensen doen nu eenmaal teveel moeite. Mooie brunettes en blondines in topjes die net een maatje te klein waren. Spannend is dat. Hun armen en enkels gedrapeerd in goudblinkende juwelen. Accentueren hoe fijn die polsen wel niet zijn, hoe mooi die in hakken gestoken kuiten wel niet opbollen. En zowat een champagne-emmer per tafel. We waren als tussen de jetset gesukkelde punkers. De prijskaart zei echter dat het er niet zo duur was. Jokingsurely1’s oog was gevallen op de zeetong. “Kan ik niet laten schieten. Aan zo’n prijs, zelden gezien!” Wat meteen zijn, in vergelijking met het mijne, net iets grotere geduld verklaart. Nadat we verzocht werden plaats te nemen in de wachthoek, kreeg iedereen die er ook verzeild was geraakt een drankje. Te betalen uiteraard. Ons werd niets gevraagd. Tot tweemaal toe gunde het flink opgedirkte en talrijk aanwezige personeel ons niet eens de kans ook maar iets te bestellen. Oké, we hadden best al blikken als uitroeptekens in ontvangst moeten nemen bij onze entree. Toen een kelner van Zuid-Europese origine ons kort nadien kordaat verzocht een tafel te ontruimen omdat deze gereserveerd was - we zijn niet ongeletterd, maar een kaartje met die boodschap had leuk geweest - hadden we het eigenlijk al door moeten hebben. Een rinkelend belletje klinkt echter niet altijd alarmerend. Hoe dan ook, ons geduld is zelden zeer groot. Zwijgen, opstaan en het pand verlaten dan maar. Graag verlaten, niet in het minst gestoord door de ogen die onze rug wat graag op een sessie acupunctuur poogden te trakteren. Een sessie waarbij het niet te nauw steekt of die naaldjes nu 0,1 mm je huid in gaan, of eerder net iets dieper je ribvlies aan flarden trekken.

De hoek om ligt de Graslei. Daar vonden we wel een vrij tafeltje aan het tweede restaurant. Er werkten slechts twee jongedames. Ze bedienden zowel het ruime terras als de binnenruimte. Slavenarbeid anno 2008. We vreesden even dat we ook daar heel lang zouden moeten wachten. De chaotische manier waarop de twee het de klanten toch zo goed mogelijk naar de zin trachtten te maken was ergens aandoenlijk. We maakten al plannen voor alternatieve reismogelijkheden naar Dendermonde. Maar het eten werd sneller opgediend dan de aperitiefdrankjes. Bizar, maar dan op een grappige manier. En bovendien nog lekker ook, die schotels. Misschien enkel een extra vegetarisch gerechtje op de kaart gooien, voor die volgende passage langs de mooie Graslei.