With a view

De grauwe maandag die voorafging aan het 11-juli weekend schreef ik een telefoonnummer op. Het stond vermeld op een weinig kunstig afgedrukt blad papier, formaat A4. Daarop stonden zo’n vijf piepkleine foto’s van het interieur van een gelijkvloers tweeslaapkamer appartement. Je kon er nauwelijks op bespeuren of de foto’s de keuken, woon- of slaapkamer of berging moesten voorstellen. Het telefoonnummer echter, dat was wel duidelijk. Bellen na 17.00 uur. Ik belde niet. Elk cijfer van de in totaal tien van het mobiel nummer dat ik schreef bracht me dichter bij een lang niet geziene, zij het tijdelijke, neerslachtigheid. Ik vroeg me af wat ik nu precies aan het bewijzen was. Dat ik mezelf zou neerleggen bij een leven in een karakterloze grijsheid? Neen, het was geen optie. De exuberante vraagprijs die ik op het net vond, vertelde een wederkerend verhaal. Eentje dat niet significant anders is dan wat in die naburige culturele grootstad van Vlaanderen ook geldt. Net buiten bereik. Maar dus blijft die emigratiedroom nog levend en wel, al knaagt de realiteit van deze tweeverdienerswereld wel aan mijn zelfvertrouwen.

Jokingsurely1 en ik ondernamen op de wisselend bewolkte maar droge zaterdag die erop volgde een verkenningstocht langsheen plausibele huurappartementen. Voor hem, niet voor mij. We liepen eerst langs een immobiliakantoor dat de zaken van een aannemer behartigt. Een aannemer die onder andere een resem nieuwbouwappartementen zal neerpoten in Sint-Amandsberg. Eentje ervan bevalt me wel, met dat tuintje van goed 50 vierkante meters. Misschien is enkel de woonruimte wat te klein. Ik heb nogal wat cultuur dat moet worden gestockeerd. Geen onbelangrijk aspect. De info die de op het kantoor aanwezige verkoper me gaf was karig, al ben ik niet happig op door gladjanussen afgeleverd uitgesponnen verkoopverhalen. Dat zat op zich wel goed. Na dat blitzbezoek – in dat informatie verstrekken zijn ze in Dendermonde dus wél beter – ging het dan richting Frère-Orbanstraat, met een omweg doorheen Gentse binnenstraatjes en parkjes. Je weet het wel ongeveer liggen, maar niet helemaal en dus werk je tegelijkertijd wat aan je conditie. Enfin, er aangekomen – tramhalte pal voor de deur, maar wat met warenhuizen? – moesten we de hele etappe terug en verder door richting Zuid, om daar links rechts te gaan richting Ketelvest. Als je dat straatje benadert van de zijde van het oude gerechtsgebouw, dan kun je haast niet anders dan je onder de voeten laten lopen van de lieftallige charme die ervan uitgaat. Kleine arbeidershuisjes met als tuin de door Gent meanderende Leie. Loop je er aan de andere zijde in, zeg maar rechtsweg vanaf de Korte Dagsteeg, dan beland je plots in een benevelde achterbuurt van, pakweg, het Oekraïense Donetsk. Resultaat: een snel verfrommeld vodje.

Nadien ging het richting broodjesbar. Verse pesto, mozarella en randgarnituur. Een lichte, maar smakelijke lunch die de meerprijs ten opzichte van bekendere broodjeszaakketens in het niet doet verdwijnen. Vroeger was een dag Gent een strooptocht langsheen winkels die allerlei fijne cultuurproducten aanboden. De voorbije maanden is de trek in jachtpartijen ver te zoeken. Gewijzigde prioriteiten. Maar er is dus één winkel waar ik niet voorbij kan gaan zonder de stroeve deur open te draaien. Een minuscuul, aan een woonkamer refererend muziekwinkeltje gespecialiseerd in obscuriteit. Jokingsurely1 en mezelf kregen er bezoek van nog twee fijne Dendermondenaren. Ze werden meteen nieuwe klanten. Goed een uurtje later ging het richting Sint-Veerleplein voor een eerste stap richting ‘Gent doen’. Ir de barres klinkt zoiets in Spanje. Met elk een stevig streekbiertje voor zich schreed de tijd mee met de zon weg achter een gevel. Net als je echt tot rust komt, lijkt het er ineens klein Kunar, al was de plots optredende chaos vooral statisch van aard. Een of ander ras dog was het middelpunt van de belangstelling, al had die het, knipperend met zijn ogen tegen het bij hem wel nog invallende zonlicht, blijkbaar zo niet begrepen. Hij ging rustig op zijn achterste zitten, terwijl zijn baasje wankelend zijn bebloede handen droog veegde aan zijn jeans - net niet donkerblauw genoeg was die. Ik had ze goed drie kwartuur voordien al zien langskomen, inclusief de vriendin van baasje. Het was zo’n passerend moment waarin je bedenkt dat je eigenlijk niets wil denken. Frappant was dat het kind zelfs geen moeite deed om haar vriend enigszins te ondersteunen. Ze stond erbij, keek ernaar en besliste toen toch maar om die gsm aan de praat te krijgen. Wellicht om de even later opdagende hulpdiensten tot een bezoek uit te nodigen. Eigenlijk was dat de reactie van zowat iedereen die er kortbij stond. In tijden van HIV en andere immuniteitsziekten is het blijkbaar oppassen geblazen. Toen de hulpdiensten arriveerden was baasje al aan de beterhand, de houw in zijn onderkaak kon desondanks een draadje of veertien gebruiken. Hij lurkte intensief van een sigaret en wou inhalerend de ambulance instappen. Ik zag hem een verbaasde blik werpen omdat zoiets niet kon. Meer nog. Vriendin lief was verontwaardigd dat zij en het hondje er ook niet in mochten. Honden vormen altijd een risico, waren we het eens aan tafel. Honden en idiote mensen dan weer een niet te becijferen risico.

Uitgedund tot drie – één van ons had barbecueverplichtingen – verkasten we richting de aan voorgevels opgehangen menukaarten van diverse eetgelegenheden. We kozen, maar liepen eerst nog even langs in De Spijker, een al bij al oké drankgelegenheid. Hoewel ik zelf ook geen purist ben op dit specifieke vlak, hadden de er werkende dames niet veel kaas gegeten van sexy dresscodes. Van damesblad verslindende vrouwen zou je iets meer subtiliteit mogen verwachten. Hoewel. ‘A room with a view voor goed vijftig euro’, klonk een opschrift op één van die bladen 8 maanden terug. De bijlage binnenin bood de keuze uit verschillende idyllische plaatsen waar het zicht zo goed was dat je een hele godganse dag je hotelkamer niet zou verlaten. Dat op zich klinkt al even vervelend als het gezelschap op de toeristentrein richting Blankenberge. Maar goed, Kasteelbier – dubbel – is niet enkel lekker, het draineert ook prima de gifstoffen die zich schuilhouden in je lichaam. En dus ging het van de ‘kelder’ van De Spijker naar één verdieping hoger. Zo authentiek en laag gebudgetteerd als het er beneden uitziet, zo modern en gedistingeerd ziet het er een vlot lopende trap hoger uit. Alles blaakt er nieuwheid, maar wat vooral opvalt is de lichtinval. En dan wil je weten waar dat schijnsel vandaan komt en kijk je plassend naar rechts en zie je de Leie tussen woonhuizen door zwenken. Toilet with a view. En je blijft handenwassend en –drogend en nog wat langer het zicht trouw.