Churros dus …

Wanneer is een vakantie écht geslaagd? Elk verblijf weg kan een ander antwoord aanreiken. Bij aankomst bleek dat de helft van mijn kennissen- en vriendenkring de kwaliteit van het hotel belangrijk vond. Het was vaak de eerste vraag. Voor mij is een hotel een bed, ontbijt en een hap of twee om de avondlijke honger te stillen. Verder word ik er niet echt gezien. Enfin, prioriteiten niet waar …

Mojacar
Het Moorse heuveldorpje Mojacar heeft een verleden van hoog bezoek. Veel breedgerichte artiesten werden aangetrokken door het inspirerende sprookjeskarakter van het dorp. En dat begrijp je wanneer je er slalommend hoeken neemt. Alles vervalt er in verkleinwoorden. Steegjes. Trapjes. Poortjes. In het centrum, kleine kubusvormige huisjes. Al dan niet met een Moorse koepel op het dak. Aan de rand, huisjes met een rotswand als achtergevel. Mojacar is oud. Een eerste nederzetting zou er al zo’n 4.000 jaar terug geweest zijn, maar de Moren lieten de meeste sporen achter. Ook nu nog vloeit er naar verluidt Moors bloed door de aderen van de bewoners, zij het flink verdund. Kuierend doorheen dit witte dorp priemde een blik zich door mijn bewustzijn. Ik keek op en zag een paar oude vermoeide ogen volgen waar mijn Seleçao-gekleurde schoeisel heen ging. Ik knikte en glimlachte, maar kreeg starheid terug. Tekenend. Hoewel het nog enigszins binnen de perken blijft, wordt dit kleine heuveldorpje met zijn rijke geschiedenis geplunderd door souvenirshops die ontsierende ontblote mannentorso’s en hun eega’s bedienen. Desondanks is Mojacar eenvoudigweg bekoorlijk.

Het 'kerkplein' van Mojacar.

Cabo de Gata / Zuidoost kust van Almería
In het kort. Italië denkt alleenheerser te zijn met zijn Amalfitaanse kust. Een boottocht langs de Spaanse zuidoost kust zou uitsluitsel moeten brengen, maar de indruk die vanuit het land nagelaten wordt op zijn minst gezegd een uitdaging voor die Italiaanse primadonna. Idem dito trouwens voor het nationaal park Cabo de Gata. Tijd is er in veel opzichten een relevant begrip.

Boarding

“Reist u alleen?” Ik knik. “Ga dan alstublieft hier vooraan zitten tot we in Jerez zijn en u uw definitieve plaats kunt innemen. Dank u wel.” Beenruimte. Stoel bij het raam. Uitzicht op mijmeringen. Achtereenvolgens de wintertuin van Europa; de kronkelende, onverharde, bergrug bewandelende wegen; de majestueuze met sneeuw bedekte toppen van vasteland Spanje en hun grillige neefjes; een innerlijke blik op het verborgen Granada. Achteruitblikkend op de weidsheid die aan de voet van het balkon van Mojacar lag en me weer deed beseffen waarom ik telkens weer moét reizen. Op mijn schoot gesloten ‘Spaanse Spoken’, daarbovenop een openliggende maar door mijn naar buiten starende blik onaangeroerde Newsweek. Alles is relatief. Mijn ogen glijden mee met de van bleekgeel via roodbruin naar nieuwgroen gekleurde lappendeken die de provincie Cádiz is.

We tussenlandden. Het was 9 graden koeler in Jerez de la Frontera …

Én zoals Bos zong:
Het is laat
Het is licht, het is morgen
En vandaag is gisteren geworden

Het was fijn. Bedankt voor de openheid. Tot later, voor dat glas dat het leven weerom beklinken zal …